28-02-08

Hoge Raad van Justitie bevestigt diefstal dossierstukken in zaak Vervloesem


Hoge Raad van Justitie bevestigt diefstal van dossierstukken in het strafdossier van Morkhoven-activist Marcel Vervloesem

1aDekkers.large_379568Wilde men Marcel Vervloesem 'gek' verklaren omdat men wist dat er zeer belangrijk onderzoeksmateriaal uit zijn strafdossier was gestolen ?

---------------

Advies- en onderzoekscommissie - Commission d'avis et d'enquête

Brussel, 21.2.2008

Aan de heer Marcel Vervloesem
Koninkrijk 61
2200 Morkhoven

O. ref: N/07/0185/BDM/KDB

Betreft: uw brief van 17 oktober 2007

Wij komen terug op ons schrijven van 16 januari 2008.

In april 1999 zendt u cd-roms met als inhoud kindermisbruik naar hoogwaardigheidsbekleders om een aanklacht te formuleren inzake deze verwerpelijke vorm van kinderhandel. Het parket-generaal van Antwerpen reageert hierop op vraag van de heer Tony Van Parys en opent een dossier.

Sindsdien zou u echter niets meer gehoord hebben over deze aangelegenheid. Omdat er intussen 8 jaren verliepen informeerde u op 31 juli 2007 bij het parket te Antwerpen naar de stand van zaken en verzocht u inzage in het dossier AN.37.97.242/99. Het parket antwoordde u dat de bundel was overgedragen aan het parket-generaal en dat u zich voor verdere informatie daar moest wenden, wat u ook deed op 9 september 2007.

Op 25 oktober 2007 ontving u een reactie van advocaat-generaal Tack, die u laat weten dat het dossier ter inzage ligt in bundel 130.P.2007 op de griffie van het Hof van Beroep te Antwerpen.
Op 31 oktober 2007 gaat u inzage nemen in deze bundel, maar het aangevraagde dossier was niet terug te vinden in deze bundel. Dit wordt bevestigd tijdens uw volgende bezoek op 2 november 2007, waar de bundel opnieuw wordt doorzocht, deze keer met hulp van het diensthoofd van de griffie.

Op 5 november 2007 schreef u het parket-generaal aan om te melden dat het gevraagde dossier zich niet in de bundel bevindt en u andermaal verzocht hem inzage te geven in het dossier AN.37.97.242/99.

Het parket-generaal te Antwerpen bevestigt dat op 13 april 1999 7 cd-roms door de gerechtelijke politie in ontvangst werd genomen voor verder onderzoek.

Op 18 juli 1999 werd het dossier door het parket te Antwerpen na grondig onderzoek geseponeerd wegens daders onbekend, waarna het dossier terug aan het parket-generaal werd overgemaakt.

De procureur-generaal bevestigt dat het door u aangevraagde dossier door zijn diensten werd gezocht maar nergens kon teruggevonden worden.

Inmiddels werd, na grondige opzoekingen in het archief van de procureur des Konings te Antwerpen, een volledig afschrift van het dossier met notitienummer AN37.97.242/99 teruggevonden. Dit afschrift en een kopij van de volledige briefwisseling werd aan het hoofddossier gevoegd.

Het ambt van de procureur-generaal heeft u op 26 november 2007 ingelicht dat u ter zitting van 5 december 2007 al uw middelen, grieven en argumenten kon naar voor brengen.

Hoewel volledig afschrift van het dossier teruggevonden is, blijft het origineel onvindbaar zowel op het parket van de procureur des Konings als op het parket-generaal. Uw klacht wordt, wat dit aspect betreft dan ook gegrond verklaard.

Het parket-generaal en de procureur des Konings te Antwerpen zullen van deze beslissing op de hoogte worden gebracht.

Uw klachtdossier wordt hierbij afgesloten.

Met de meeste hoogachting,

Geert Vervaeke
Voorzitter van de Nederlandstalige Advies- en Onderzoekscommissie


De gewezen procureur-generaal Christine Dekkers van het hof van Beroep te Antwerpen ontving op 23.10.2006 een copie van 30 processen-verbaals van de vzw Werkgroep Morkhoven waarin staat hoe het Herentalse Sp.a-gemeenteraadslid Victor V. zedenfeiten met kinderen en minderjarigen pleegde. Victor V. was de man die de klachten inzake zogenaamde 'folteringen en verkrachtingen door Marcel Vervloesem' in 1998 organiseerde en die, volgens een schriftelijke verklaring die evenééns uit het gerechtelijk dossier is verdwenen, voor die klachten betaald zou hebben.

Een copie van die schriftelijke verklaring werd op 14.9.2004 door de genaamde Eric C., tesamen met een klacht van zijn zoontje wegens zedenfeiten door Victor V., per aangetekende brief naar de Turnhoutse substituut Peter Van der Flaas gestuurd. Eric C. kreeg echter geen antwoord op zijn schrijven.

Op 20.7.2007 schreef Marcel Vervloesem naar het parket van Turnhout en vroeg waar de beide dossierstukken zich bevonden. Er kwam geen antwoord.

Op 18.8.2007 schreef Marcel Vervloesem opnieuw naar het parket te Turnhout om te vragen wat er met die stukken gedaan werd. Er kwam geen antwoord.

Op 31.8.2007 schreef Marcel Vervloesem per aangetekende brief naar het parket van Turnhout. Hij ontving wederom geen antwoord.

Op 7.9.2007 eiste Marcel Vervloesem via de Antwerpse gerechtsdeurwaarder Dujardin de stukken per exploot op bij het parket-generaal te Antwerpen. Het exploot werd door advocaat-generaal Anne-Marie Geps afgetekend voor ontvangst. Er volgde geen enkele reactie.

Uiteindelijk liet Marcel Vervloesem een copie van beide documenten toevoegen aan de besluiten die zijn advocaten ter zitting van het hof van beroep te Antwerpen dd. 5.12.2007 neerlegden. Het parket-generaal antwoordde echter niet op de vragen die de advocaten in hun besluiten gesteld hadden. Ook op het exploot werd niet verder ingegaan. Men gaf er blijkbaar de voorkeur aan om Marcel Vervloesem zonder onderzoek, op basis van een onvolledig dossier en zonder de resultaten van het onderzoek van de Hoge Raad van justitie af te wachten, tot vier jaar gevangenis te veroordelen.

----

Foto: De gewezen Antwerpse procureur-generaal Christine Dekkers

13:59 Gepost door Jan Boeykens | Permalink | Commentaren (5) | Tags: justitie |  Facebook |

Commentaren

De geschiedenis herhaalt zich
Het vermoorde onderzoek - Interview met Marie-Jeanne van Heeswyck


De feiten

9 augustus 1996. Ontvoering van Laetitia Delhez in Bertrix. Een student noteert de nummerplaat van Dutroux, op 8 augustus. Dezelfde dag herkent een gezin uit Vlaanderen Nihoul in Bertrix.

14 augustus 1996. Aanhouding van Dutroux en Martin. In de daaropvolgende dagen en weken worden eerst Laetitia en Sabine teruggevonden, daarna de lichamen van Julie en Melissa en van An en Eefje. Ook het lijk van Bernard Weinstein, de handlanger van Dutroux.

15 augustus 1996. Aanhouding van Nihoul.

September 1996. X-1 getuigt in Neufchâteau over wat ze in haar kinderjaren heeft meegemaakt. Ze wordt ondervraagd door de ploeg van De Baets van de BOB van Brussel. Daarop worden de dossiers van kinderen die in de jaren '80 werden vermoord in Brussel, Gent en Antwerpen weer geopend.

December 1996. Rijkswachtommandant Duterme komt naar Neufchâteau als coördinator. Op het einde van het jaar begint hij de getuigenissen van X-1 te herlezen. Hij is Franstalig, de getuigenissen zijn opgetekend in het Nederlands. Duterme wil bewijzen dat De Baets X-1 gemanipuleerd heeft en dat men niets moet geloven van wat X-1 zegt. Uiteindelijk bereikt hij met de steun van zijn oversten dat De Baets verwijderd wordt.

Lente 1998. De onderzoeken die naar aanleiding van de getuigenissen van Regina Louf weer waren geopend, worden opnieuw gesloten in Brussel, Gent en Antwerpen.

----------------------------------

"Wij willen enkel antwoord op onze vragen"
Interview met Marie-Jeanne van Heeswyck


In januari vorig jaar schreven de journalisten Van Heeswyck, De Coninck en Bulté een reeks artikels over het getuigenis van Regina Louf en andere slachtoffers van kinderprostitutienetwerken. Allemaal verzinsels, zei een groot deel van de pers en de politiekers. Het gerecht sloot de dossiers af: onderzoek op het terrein bevestigde in niets de verklaringen van Regina Louf, luidde het.


- Jullie geven niet op. Geen schrik voor een nieuwe vloedgolf van kritieken ?

M.J. Van Heeswyck. Drie maand na onze artikelenreeks zetten pers en gerecht een punt achter het debat over de X-getuigenissen. In dat klimaat was het onmogelijk met een andere mening af te komen.

We wisten dat jeugdvriendinnen van Regina Louf haar getuigenissen bevestigden. Maar als we daar een artikel over hadden gemaakt, dan had dat weer een wedloop naar die getuige ontketend. Dan hadden ze weer vriendinnen gevonden die "nooit iets hadden gemerkt".

Er is zo'n gigantische manipulatie geweest in die zaak. Dat willen we bij de publieke opinie doen doordringen. En bij onze collega's, want die wisten meestal niet meer waar ze het hadden. Maar ook bij de magistraten en de onderzoekers. Ieder van hen had maar een stukje van de puzzel. Om te begrijpen waar er sprake is van blokkering of manipulatie, heeft men inzicht nodig in het geheel. Er waren zoveel en zo'n belangrijke dingen uit te leggen, dat er een boek voor nodig was. Bovendien vonden we dit alles onze taak als journalist.

- Was dat geen onmogelijke opdracht? Vier herlezingen onder leiding van rijkswachtcommandant Duterme hadden uitgemaakt dat het verhaal van Regina Louf waardeloos was...

M.J. Van Heeswyck. Er staan zoveel en zo'n zware kritieken in die herlezingen van de getuigenissen van Regina Louf, dat we zelf uit ons lood waren geslagen. Sommige kritieken waren terecht. De Baets -die Regina Louf ondervraagd had- is ook niet perfect, hé. En Regina Louf was geen makkelijke getuige. Tot we in de herlezing op een element stootten waar we zeker van wisten dat het fout was. Dan zijn we alles gaan checken. Die rapporten van de herlezing zijn een meesterstukje van bedrog. De getuigenissen zelf werden grondig en systematisch vervormd. Al wat Louf zei was ofwel onjuist of - als het toch juist was - ingefluisterd door de onderzoekers, zo stond in de herlezing. Het was echt zeer grof. Het is duidelijk dat diegenen die dat onderzoek wilden stoppen, niet gedacht hebben dat iemand hun beweringen wel eens zou kunnen natrekken. Journalisten bijvoorbeeld.


- U hebt ook veel kritiek op het onderzoek naar Dutroux?

M.J. Van Heeswyck. Ja. Het parket in Neufchâteau beschikt nog altijd alleen maar over de versie van de beschuldigden. Die proberen er natuurlijk zo goedkoop mogelijk vanaf te komen.

Ik vind het verontrustend dat men weigert dieper te graven telkens een spoor naar pedofielennetwerken leidt. De cel van 50 speurders die op deze sporen werkten, is in de zomer van '98 opgedoekt. De filosofie van het onderzoek naar de pedofielennetwerken kan je samenvatten met één zin: we zien niks, dus er is niks. Als er binnen de drie maanden geen bewijzen op tafel liggen, dan sluiten ze het dossier. Dat is toch onvoorstelbaar. Zelfs in twee jaar kun je niet tot resultaten komen in een onderzoek naar netwerken met zo'n sluitende beschermingsmechanismen binnen het apparaat van politie en gerecht zelf. Die netwerken zijn te vergelijken met de Italiaanse maffia die vertakkingen heeft binnen de staatsstructuren.


- Een rode draad in de onderzoeken lijkt wel dat men absoluut Nihoul buiten verdenking wil stellen.

M.J. Van Heeswyck. De speurders van de cel 'Obelix' die de zaak-Nihoul onderzoeken, stoten op de grootste obstakels. Neem nu het zogezegde alibi van Nihoul voor de ontvoering van Laetitia Delhez. Een gezin uit Vlaanderen dat op vakantie was, zegt dat ze Nihoul daar de dag voor de ontvoering gezien heeft. Een andere getuige, een student, noteerde diezelfde dag de nummerplaat van Dutroux in Bertrix. Maar elf dagen na zijn aanhouding, vindt Nihoul plots een alibi: hij was aan het schilderen bij zijn vriend, de vroegere advocaat Vander Elst. Dat is een duistere figuur. Hij werd veroordeeld in de zaak van de ontvoering van Vanden Boeynants. Hij had... een vals alibi verstrekt aan leden van de bende van Patrick Haemers, verdacht van de ontvoering.

Het alibi werd nagetrokken zoals men dat zou doen voor de diefstal van een handtas. Niets is ernstig aangepakt. Pas anderhalf jaar later, na eindeloos gepalaver, krijgen de speurders toelating voor een huiszoeking bij Vander Elst. Het alibi van Nihoul valt daarop in duigen. Vander Elst moet zich terugtrekken, hij zegt dat hij zich van dag vergist heeft. Nihoul heeft dus voor 8 augustus geen alibi meer.


- Wie heeft er belang bij Nihoul uit de wind te zetten?

M.J. Van Heeswyck. De officiële versie spreekt over Nihoul de oplichter, het fuifnummer van Brussel. Maar zijn arrestatie veroorzaakte verwonderlijk veel deining in het wereldje van politie, politiek en magistratuur. Plots kent niemand hem nog. In de kringen waar die fuiven doorgingen, is men natuurlijk erg kwetsbaar voor chantage. En Nihoul kent daar zowat iedereen. Maar er is meer...

Bijvoorbeeld bij de rijkswacht. Kolonel Brabant van de BOB van Brussel zal natuurlijk wel alles gedaan hebben opdat men niet zou te weten komen dat Nihoul werkte als informant voor zijn dienst. Toen onderzoeksrechter Connerotte in augustus '96 aan alle politiediensten inlichtingen vroeg over Nihoul, gebaarde Brabant van kromme haas. Hij raakte in paniek toen ze in Neufchâteau ontdekten dat de BOB van Brussel misschien de ontvoering van Laetitia Delhez gefinancierd heeft. Het zit zo. Op 23 april 1996 geeft Nihoul een vriend van hem, een zekere Walsh, aan bij de BOB van Brussel. De man had 5.000 XTC-pillen in zijn bezit, evenals 15 kilo amfetaminen. Bij zijn arrestatie vindt men wel de amfetaminen maar niet de XTC. De BOB rept er verder met geen woord over. Maar later vindt men van die pillen terug bij Michel Lelièvre. Gekregen van Nihoul op 10 augustus 1996, zegt hij. Dat is een dag na de ontvoering van Laetitia Delhez. Men vindt er ook terug bij Dutroux. Kan men dan volgende hypothese uitsluiten: Nihoulwas nog geen officiële informant van de BOB, ze konden hem dus niet gewoon betalen; daarom knijpt de BOB een oogje dicht als Nihoul die XTC-pillen achterover drukt. Wie denkt er op dat ogenblik aan dat men ze een paar maanden later bij kinderontvoerders zal vinden? Nihoul zelf zegt dat hij met de pillen betaalde voor de reparatie van zijn auto door een vriend van Dutroux. De factuur voor die reparatie bedroeg hooguit 15.000 frank en de pillen hadden een straatwaarde van 500.000 frank. Vormden ze de betaling voor de ontvoering van Laetitia?

Ook bij de gerechtelijke politie kennen ze Nihoul al lang. De commissarissen Toch en Marnette kwamen vaak over de vloer in Nihouls lievelingsclub Dolo. Nihoul had ook banden met het kabinet van minister Jean Gol (PRL) en met de PSC van Vanden Boeynants. En hij kent rechter Van Espen heel goed.


- Van Espen is de rechter die het onderzoek leidde naar de misdaad in de champignon-kwekerij waar X1 het over had ?

M.J. Van Heeswyck. X-1 zegt in haar getuigenis dat ze een zekere Christine kende in het midden van de jaren '80, in Brussel. Als hij dat hoort, herinnert nationaal magistraat Duinslaeger zich een zaak uit die tijd. Het gaat om de gruwelijke moord op Christine Van Hees, een meisje van zestien. Die vond plaats in 1984 in een verlaten champignonkwekerij in Etterbeek. Het onderzoek was vanaf 1985 in handen van onderzoeksrechter Van Espen.

Verschillende getuigen wezen toen pistes aan die naar Dutroux en Nihoul hadden kunnen leiden. Maar van bij het begin houdt de gerechtelijke politie het bij één piste: de gewelddadige punkers.Van Espen verplicht de gerechtelijke politie niet de piste-Dutroux-Nihoul te volgen. Na drie jaar wordt de hoofdverdachte uit het punkmilieu vrijgelaten en buiten vervolging gesteld. Later vertelt hij dat de gerechtelijke politie hem drugs toediende om hem te doen bekennen. Na de verklaringen van X-1 wordt het dossier in december 1996 weer geopend en de speurders van De Baets vinden opnieuw pistes in de richting van Nihoul en zijn toenmalige vrienden van de sexclub Dolo, vrije radio's en extreem-rechts. Maar wie leidt het onderzoek? Weer Van Espen. Eigenaardig. Van Espen houdt zich normaal bezig met onderzoek naar financiële misdaden. En enkele weken tevoren had hij gereclameerd dat men al zijn speurders van de financiële onderzoeken had weggetrokken om ze op de zaak van de verdwenen kinderen te zetten. Plots geen werk meer?

Van Espen had bovendien persoonlijke banden met sommige verdachten. Wij ontdekten dat hij advocaat was geweest van Annie Bouty, de ex van Nihoul, in 1984 en later nog een keer. Zijn zus is de meter van de zoon van Nihoul. Van Espen had die zaak niet mogen aanvaarden maar hij profiteert ervan om De Baets uit het onderzoek te zwieren. Hij schrijft een brief naar de rijkswachttop in juni 1997. Hij vraagt om alle onderzoek in de affaire van de champignonkwekerij stop te zetten. Hij citeert De Baets niet bij naam maar verwijt "een speurder" dat hij meewerkte met de commissie-Verwilghen. Hij roept Verwilghen bij zich in zijn kantoor, in het bijzijn van procureur generaal Dejemeppe en van substituut Somers. "Ze gaven me duidelijk te verstaan dat ze niet wilden dat wij onze neus in die zaak zouden steken", schrijft Verwilghen later in zijn boek Parole d'homme.


- De brief van Van Espen is het begin van het einde voor het X-onderzoek.

M.J. Van Heeswyck. Precies, de brief van Van Espen gaat later naar de parketten van Gent en Antwerpen, die verondersteld werden de getuigenissen van X1 omtrent kindermoorden in de jaren '80 na te trekken. Van Espen voegt bij zijn brief de nota's van rijkswachtcommandant Duterme over de herlezing van de X-dossiers. Het is op die basis dat de andere parketten beslissen al die dossiers te sluiten.

Tot dan toe had niemand gevraagd dat De Baets van het onderzoek naar de X'en zou worden verwijderd. Integendeel, rechter Langlois schreef naar commandant Duterme om De Baets te laten blijven. Daarop legt Duterme klacht neer tegen De Baets. Hij zou getuigenissen van Regina Louf hebben vervalst. In die zaak, die voor de raadkamer komt op 7 december, pleit de procureur de stopzetting van de vervolgingen. Er is dus geen vervalsing geweest, maar intussen zijn De Baets en zijn ploeg verwijderd en zijn de X-dossiers in de doofpot gestoken.

------------------------------------

Het boek dat België niet mag, maar moet lezen

De X-dossiers. Wat België niet weten mocht over de zaak-Dutroux is een spannend en onthutsend boek. Het lijkt wel een handboek voor politiemanipulatie.

Hoe alle sporen naar bekende personen uitwissen? Hoe de media wekenlang bezighouden met valse sporen: graafwerken in Jumet, onderzoeken naar satanische sektes, verzonnen verhalen over Di Rupo. Hoe gedreven onderzoekers buiten spel zetten? Hoe getuigen gek laten verklaren? Hoe de mensen laten aanvaarden dat een meisje van twaalf wordt misbruikt en uitgehuurd aan vrienden "omdat ze er als een vrouw uitziet en verliefd is op haar pooier"?

Maar waarom wordt al die energie, al dat geld verspild om een paar "gekke" slachtoffers van sexueel misbruik ongeloofwaardig te maken? Het boek geeft enkele aanwijzingen.

Nihoul en zijn vrienden zitten gevaarlijk dicht in de buurt van het milieu dat in de jaren tachtig in verband werd gebracht met de Bende van Nijvel. De verwevenheid tussen bepaalde delen van rijkswacht, gerechtelijke politie, magistraten en dat politiek-crimineel milieu is precies dezelfde als bij de Bende van Nijvel. Deze doofpot moet gedekt blijven.

De auteurs krijgen het verwijt dat ze slechts één klok laten horen, die van de 'believers' in de verhalen van X-1. Niets is minder waar. Bladzijden lang analyseren ze de vier zogenaamde herlezingen van de getuigenissen van X-1. In negentig procent van de gevallen zijn ze in staat de vervalsingen en verkeerde interpretaties van de herlezers te weerleggen. Ze willen geen vooropgestelde stelling 'bewijzen'. Ze stellen een ongelooflijk aantal onverklaarbare fouten, nalatigheden, leugens vast. En ze vragen om een antwoord. Ze hopen het te krijgen, onder meer van minister van Justitie Verwilghen Ze krijgen veel post van hun lezers. We worden er neerslachtig van, schrijven de meeste lezers. Andere lezers zeggen: om dit allemaal op te ruimen is er een revolutie nodig.

Wie er nog aan twijfelt dat wie geld heeft in dit land alles kan, omdat de rijken onder één hoedje spelen met rechters, politieofficieren en corrupte politici van alle pluimage, moet dit boek absoluut lezen.

Herwig Lerouge
1-12-1999

Gepost door: Werkgroep Morkhoven | 28-02-08

Reageren op dit commentaar

'Pedofilie is een internationaal probleem dat tienduizenden kinderen raakt' Journaliste Marie-Jeanne Van Heeswyck: "Van bij het begin ging het in het dossier-Dutroux over zes kinderen!"

Marie-Jeanne Van Heeswyck publiceerde in 1999 een eerste boek over de affaire-Dutroux, De X-dossiers, samen met Annemie Bulté en Douglas De Coninck. Voor het eerst werden de verhoren van X1 (Regina Louf) en andere X-getuigen exact geciteerd. Op de essentiële punten lopen hun verklaringen gelijk. Maar deze dossiers werden begraven, de politiemensen die zich eraan wijdden, werden van het onderzoek gehaald. In de acht jaar tot de start van het proces is Marie-Jeanne Van Heeswyck doorgegaan met haar eigen onderzoek. Vandaag publiceert ze een tweede boek, La Face cachée de l'enquête (De verborgen kant van het onderzoek). Een gesprek met een vrouw voor wie zoeken naar de waarheid een leefregel is geworden.


- Toen jullie boek "De X-dossiers" uitkwam, werden jullie aangevallen. Op welke manier?

Marie-Jeanne Van Heeswyck. Er werden verschillende processen tegen ons ingespannen. Zo heeft rijkswachter Vincent van het CBO van Gent ons een proces aangedaan. Hij stond bijvoorbeeld toe dat een onderzoek dat door de verklaringen van Regina Louf werd geopend, werd afgesloten. Volgens hem kwam het huis dat Regina Louf beschreef, helemaal niet overeen met het huis dat hij zelf had bezocht. Regina beschreef een kunstmatige vijver en hij zei dat het om een natuurlijke vijver ging en dat de beschrijving van Regina dus niet klopte. De rechtbank heeft de zaak uiteindelijk in ons voordeel beslecht en gezegd dat ons onderzoek beter was dan het zijne. Dat staat zwart op wit. Wij hebben aangetoond dat het huis dat Regina Louf beschrijft inderdaad overeenkomt met het huis dat hij heeft bezocht. We hebben zelfs de plannen voor de aanleg van de kunstmatige vijver teruggevonden.


- Werd het onderzoek naar de X-en hierdoor heropend?

Marie-Jeanne Van Heeswyck. Natuurlijk niet. Net zomin als de andere onderzoeken . Rijkswachters werden van dat onderzoek afgehaald omdat ze Regina Louf zogezegd hadden gemanipuleerd. Sindsdien werden de betrokken rijkswachters van elke blaam gezuiverd, zowel op gerechtelijk als op disciplinair vlak, binnen de rijkswacht dus. Maar vandaag werkt De Baets in de politieschool en stelt hij opleidingsprogramma's voor toekomstige onderzoekers op.


- Hebben jullie weet van een of andere politicus die heeft gevraagd om de affaire-Regina Louf te heropenen?

Marie-Jeanne Van Heeswyck. Er hebben er zich maar weinig laten horen. Het onderzoek werd begraven. Het opzijschuiven van de onderzoekers die in het onderzoek echt vooruitgang wilden boeken, was maar één etappe. Want terwijl die onderzoekers aan de zijlijn stonden, heeft men er ook voor gezorgd dat het dossier uiteengerafeld werd. Uiteindelijk werd na negen maanden aangekondigd dat alles was stopgezet. Een jaar later was de antenne van Neufchâteau, die werkte op alle verwante dossiers, helemaal ontbonden. Alles werd ongedaan gemaakt. Vandaag zet Regina nog als enige de strijd voort, helemaal alleen met haar advocaat. Onlangs heeft de raadkamer van Neufchâteau beslist dat het dossier-Regina weg moet uit Neufchâteau.


- Vandaag is het zover gekomen dat iedereen die wil aantonen dat Dutroux niet noodzakelijk een solitair roofdier was, bijna nergens nog aan bod komt...

Marie-Jeanne Van Heeswyck. Ik denk dat er niets aangetoond moet worden. Wat Dutroux, Martin et Lelièvre bij het begin van het onderzoek hebben gezegd, is ruim voldoende om te beseffen dat er rond hen iets bestaat. Wanneer Michèle Martin zegt: "Ik denk dat Marc deel uitmaakte van een bende, samen met Nihoul", dan is dat voldoende duidelijk. Het enige wat ik die zeven jaar heb gedaan, is aantonen dat het onderzoek niet de goede richting is uitgegaan. Ik weet niet wat de onderzoekers allemaal zouden hebben ontdekt als ze wel de goeie richting hadden gevolgd. Ik stel alleen vast dat het onderzoek de verkeerde weg is opgegaan op het ogenblik dat onderzoeksrechter Connerotte van het onderzoek werd afgehaald en vervangen werd door Langlois. Dan zien we een onderzoeksrechter die beslist dat bepaalde analyses van haren niet moesten worden uitgevoerd, terwijl ze essentieel zijn in elk strafonderzoek. Dezelfde rechter weigerde een bijkomend onderzoek te doen naar wat er met Julie en Mélissa is gebeurd toen ze door Dutroux werden vastgehouden, omdat uit zijn dossier duidelijk zou blijken dat ze nooit het huis in Marcinelle hebben verlaten... Als een onderzoeksrechter zulke opties neemt, dan is het normaal dat zijn onderzoek op niets uitloopt. Zijn onderzoek heeft alle verontrustende elementen die niet passen in het kader van de feiten die hij wel in overweging wil nemen, weggegomd.


Neem de reconstructie van de ontvoering van Julie en Mélissa. De onderzoekers begonnen met het maken van schetsen om de getuigenissen samen te vatten. In de buurt van de plaats van ontvoering waren er mensen aan het wandelen en, op basis van het tijdstip waarop ze al dan niet iets gezien hebben, kan men proberen een beeld te schetsen. Plotseling hield men daar mee op, niemand weet waarom, en de reconstructie werd uitgevoerd met alleen die vier getuigen van wie de verklaringen min of meer gelijklopend waren. De getuigen die op hetzelfde ogenblik op dezelfde plaats voorbijkwamen en die verklaarden dat ze niets gezien hadden, werden uitgesloten. Dat werd allemaal buiten beschouwing gelaten en dat leidde tot een nietszeggende reconstructie.

Je moet ook weten dat de ochtend zelf van de ontvoering van Julie en Mélissa, Dutroux werd opgemerkt terwijl hij zich verdacht gedroeg in een rode Ford Fiesta en dat op het tijdstip van de ontvoering ook verdachte handelingen rond een rode Fiesta zijn opgemerkt. Bepaalde onderzoekers wilden op dat spoor doorgaan, maar het werd helemaal afgesloten. Alles wat storend was of vragen opriep, werd terzijde gelaten.


- Eigenlijk heeft Langlois in zijn dossier alleen maar de bekentenissen van de beschuldigden zitten...

Marie-Jeanne Van Heeswyck. Absoluut, en zelfs de tegenstrijdigheden daarin storen hem niet. En er zijn nochtans enorme tegenstrijdigheden. Marc Dutroux en Michel Lelièvre zeggen bijvoorbeeld niet hetzelfde over de plaats waar ze An en Eefje hebben ontvoerd. Onderzoeksrechter Langlois maakt zich er geen zorgen over en doet zelfs geen reconstructie van de ontvoering van de twee jonge meisjes in Oostende. Hij begint met zijn reconstructie op een parking in Wauthier Braine waar Dutroux en Lelièvre allebei zeggen dat ze in panne zijn gevallen. En daar, op die parking, wordt er een reconstructie gedaan van wat er in Oostende is gebeurd. Hoe kan hij op die manier de tegenstellingen ophelderen?


- Uit het dossier blijkt dat de beschuldigden elkaar enkele dagen na hun arrestatie in de gevangenis konden ontmoeten. Is dat normaal?

Marie-Jeanne Van Heeswyck. Toen ik dat vernam heb ik contact opgenomen met de bevoegde diensten van het ministerie van Justitie die me antwoordden dat het onmogelijk was. En toch maken alle ondervragingen van Nihoul, Dutroux en Lelièvre gewag van hun ontmoetingen op de binnenplaats van de gevangenis. Dat is niet te begrijpen.


- Waarom heeft het onderzoek naar Dutroux zo lang geduurd? Laat men het aanslepen om de publieke opinie uit te putten?

Marie-Jeanne Van Heeswyck. De mensen hebben het wel door. Natuurlijk duurde het onderzoek zo lang onder andere om de woede en de manifestaties te doen wegzakken. Emotie boezemt angst in en toen ze zagen wat het gevolg ervan was in 1996: 300.000 mensen in de straten van Brussel En dan gaat de tijd voorbij, men laat de zaken aanslepen en zo verliezen ze hun centrale plaats. Maar de emotie is er nog altijd, de mensen zijn niet veranderd. De Belg wil nog altijd weten wat er is gebeurd. Hij begrijpt het niet. Hij werd langs alle kanten gemanipuleerd.


- Gaat u het proces-Dutroux-Nihoul volgen? Zal het iets opleveren?

Marie-Jeanne Van Heeswyck. Dat is de grote onbekende. We kunnen ons aan alles verwachten. Het is moeilijk te voorzien hoe de dingen op hun plaats zullen vallen, want we kunnen niet anders dan vaststellen dat al jarenlang niets normaal verloopt. Voor het eerst zal er een openbare rechtszitting zijn en zullen de mensen zich een oordeel kunnen vormen over de houding van de betrokkenen. Ik weet niet of de beschuldigden tijdens het proces dezelfde houding zullen aannemen als tijdens het onderzoek. Over de vooruitgang die er eventueel nog kan worden geboekt, heb ik veel twijfels. In zeven jaar zijn de zaken niet geëvolueerd, ondanks de inspanningen van bepaalde mensen en ondanks het beroep dat de burgerlijke partijen hebben aangetekend. Ik kan begrijpen dat de ouders van Mélissa weigeren het proces, dat zij het "grote circus" noemen, bij te wonen, omdat ze daarmee de nagedachtenis van hun dochter zouden besmeuren...


- Nihoul zal toch voor assisen verschijnen, ook al verwachtte niemand dat meer. Dat is toch positief?

Marie-Jeanne Van Heeswyck. Dat is duidelijk. Belangrijk is dat het nu kan doordringen dat Nihoul zeven jaar lang gelogen heeft, zijn leugens heeft aangepast en misdaden op anderen heeft afgeschoven als dat hem kon redden. Hij heeft over zeer zwaarwichtige zaken gelogen. Neem de drugstrafiek die hij in de periode van de ontvoering van Laetitia Delhez met Michel Lelièvre opzette. Plotseling, na zes jaar, bekent hij dit, maar rechtvaardigt hij zichzelf door te zeggen dat hij als informant voor de politie werkte... Niet alleen had hij dat veel vroeger kunnen zeggen, maar bovendien houdt zijn verklaring over de verkoop van 1000 xtc-pillen geen steek. Nihoul was zelfs geen goede tipgever voor de politie. Hij bracht alleen maar die mensen ten val die hem in de weg liepen. Voor hij in januari 1997 werd vrijgelaten had hij er in het kader van de affaire-Dutroux verschillende maanden gevangenis op zitten. Sindsdien beweert hij dat hij het slachtoffer werd van dé gerechtelijke dwaling van de eeuw. Nihoul is een trafikant, dat is duidelijk, maar hij probeert zichzelf ook altijd te beschermen en schept op over zijn connecties in politiekringen om als onaantastbaar te kunnen doorgaan. De debatten zullen ons de kans geven dieper door te dringen in deze figuur.


- Kunt u door al uw onderzoeken beter begrijpen waarom bepaalde mensen absoluut het bestaan van netwerken van kinderprostitutie verborgen willen houden?

Marie-Jeanne Van Heeswyck. Dat kan ik niet uitleggen. Ik heb daarover alleen maar hypothesen. Maar dit is duidelijk niet het enige dossier waarin het onderzoek op niets uitloopt. Ons land kent een hele reeks juridische dossiers die nooit zijn uitgeklaard. Het dossier van de Bende van Nijvel of dossiers van vermoorde of verdwenen kinderen. Deze affaire heeft ons doen inzien hoeveel zaken van verdwenen kinderen er onopgelost bleven. En niemand buigt zich echt over deze dossiers. Het onderzoek werd geblokkeerd (zoals in het onderzoek naar de X-en dat echt werd stopgezet), kende een ommezwaai en zelfs als er de fout aan het licht kwam, werd er verder niets meer gedaan.

Natuurlijk is het niet evident om aan zo'n onderzoek te werken. Niet alleen om wat het aan het licht brengt over zo'n afschuwelijke misdaad als kinderhandel, maar ook omdat je heel snel, en vooral via Nihoul, uitkomt bij een hele reeks mensen, banden, relaties met politieke kabinetten, verkiezingscampagnes voor bepaalde politici. Je komt terecht in een milieu waar weinig onderzoekers en magistraten zich mee bezig willen houden.


- Waar gaat uw nieuwe boek over?

Marie-Jeanne Van Heeswyck. Het heet "La face cachée de l'enquête" (Het verborgen gezicht van het onderzoek). Het geeft de chronologie van 24 juni 1995 tot 3 september 1996, de dag dat An en Eefje werden gevonden, met alle contacten die de beschuldigden in die periode met elkaar hadden. Het herneemt de bekentenissen van de voornaamste beschuldigden en probeert uit te leggen wat men ermee gedaan heeft, wat men verder nog heeft kunnen bewijzen en wat niet, wat wel en wat niet verklaard kon worden. Jammer genoeg moeten we vaststellen dat na 25 dagen onderzoek alles gezegd was en dat er verder niets werd opgehelderd. We weten nog altijd niet wie Julie en Mélissa heeft ontvoerd, hoe lang ze bij Dutroux opgesloten zaten, wanneer An en Eefje gestorven zijn...


- Ondanks alle moeilijkheden en aanvallen gaat u door. Waar haalt u de kracht vandaan?

Marie-Jeanne Van Heeswyck. Ik wacht nog altijd op het antwoord op de vraag die ik lang geleden heb gesteld en zolang ik dat niet heb, blijf ik vragen stellen. Ik vind mijn vragen eenvoudig, rationeel, logisch en helemaal in de lijn van wat voor mij correct en deontologisch journalistiek werk is. Wat mij in dit dossier drijft, is ten eerste dat het met kinderen te maken heeft. Ik zou zeker niet hetzelfde reageren als het om een financiële zaak ging... Bovendien verdraag ik geen leugens en hypocrisie. Toen de leugens zich in deze affaires begonnen op te stapelen, besloot ik dat ik zolang mogelijk zou blijven proberen te begrijpen wat erachter zit. Het gaat hier niet om een gestolen portefeuille. We hebben het hier over kinderen! Het dossier-Dutroux wordt altijd voorgesteld als een enorm dossier met talloze implicaties, maar dan vergeet men dat er aan het begin ervan zes kinderen staan. Vier zijn er dood. De twee anderen waren slachtoffer en zullen dat de rest van hun leven blijven. Het lijkt mij belangrijker te begrijpen waarom zo'n onderzoek niet goed gevoerd werd, want dat kan nog afstralen op andere onderzoeken of soortgelijke feiten. Veel mensen willen dat probleem liever niet zien.

We stellen trouwens vast dat de strijd tegen pedofilie, meer bepaald op internet, niet in alle landen dezelfde is. Voor bepaalde landen is het een prioriteit, ze halen resultaten, ontmaskeren internationale netwerken en komen tot veroordelingen. Ik vind die strijd van prioritair belang. Pedofilie is een internationaal probleem dat tienduizenden kinderen raakt.


Herwig Lerouge en Vinciane Convens
25-02-2004

Gepost door: Werkgroep Morkhoven | 28-02-08

Reageren op dit commentaar

De Leugen Regeert - Het Nieuwsblad (VUM mediagroep)
De onderstaande brief komt van een zekere Eric C. uit Morkhoven.

Zijn minderjarig zoontje N. ging in 2005 een klacht indienen wegens zedenfeiten tegen het Herentalse Sp.a-gemeenteraadslid Victor V.

De Herentalse politie maakte een proces-verbaal op van die klacht.

Enkele weken later kwamen de agenten de jongen 's morgens vroeg van het school halen en onderwierpen hem gedurende 8 uur lang aan een kruisverhoor waarbij zij hem suggereerden dat hij 'waarschijnlijk het slachtoffer was geworden van Marcel Vervloesem van de vzw Werkgroep Morkhoven'.

De jongen moest uiteindelijk toegeven aan de druk van de politie en Marcel Vervloesem werd als een echte crimineel door een paar politiecombi's opgehaald en in de gevangenis van Turnhout opgesloten alwaar hij aan een 34-dagen durende hongerstaking begon. De kranten die, volgens een schriftelijke verklaring die uit het strafdossier van Marcel Vervloesem is verdwenen, voor de klachten tegen Marcel Vervloesem uit 1998 zouden betaald hebben, schreven dat de 'laffe, zelfverklaarde kinderpornojager was hervallen'.

Morkhoven-voorzitter Jan Boeykens schreef herhaaldelijk naar het Comité P dat de werking van de politie moet controleren en naar Minister van Binnenlandse Zaken Patrick Dewael (VLD).

De manier waarop de politie te werk was gegaan, werd echter normaal bevonden en men vond het normaal dat het proces-verbaal met de ondervraging van N. over Victor V. spoorloos verdwenen was.

Een vraagje voor Minister van Justitie Jo Van Deurzen (CD&V): Kan de minister laten onderzoeken hoeveel Belgen er jaarlijks op basis van valse klachten en van een leeggeroofd dossier veroordeeld worden ?

-----------------

Morkhoven, 12.9.1998

'Ook ik werd beticht van aanranding'

In het Nieuwsblad van 11.9.1998 las ik dat Marcel Vervloesem van de vzw Werkgroep Morkhoven beticht werd van aanranding op het zoontje van Johny G. en Jeanin V.S.
Die klacht verbaasde mij niets. Die mensen hebben van klachten wegens aanranding der eerbaarheid zogoed als hun beroep gemaakt. Ikzelf ben ook het slachtoffer geworden van hun praktijken. Ik was met deze mensen bevriend geraakt en was bijna dagelijks te gast in het gezin van Johny G. en zijn vrouw.
Meer dan eens heb ik gezien dat Johny G. pornovideobanden afdraaide in het bijzijn van zijn zoontje. Dat was voor mij toen al bijzonder vreemd. Na een poosje verzochten G. en zijn vrouw of wij niet aan partnerruil wilden doen. Wij hebben dat resoluut van de hand gewezen.
Op een avond nodigden G. en zijn vrouw ons uit om samen een pintje te gaan drinken. De avond begon. Mijnheer G. moest plotseling taxi gaan rijden en liet zijn vrouw bij ons gezelschap. Daardoor waren wij genoodzaakt om zijn vrouw Jeanin te vergezellen naar haar thuis. Toen we thuis kwamen riep Jeanin mij om het slot te openen. Ik wilde haar natuurlijk helpen. Plotseling begon zij te roepen en te tieren en ging een poosje nadien bij haar thuis binnen. Ik dacht dat zij verschoten was van iets en ging terug naar mijn thuis dat aan de overkant was. Groot was mijn verbazing toen de dag nadien mensen van de B.O.B. (Bijzondere Opsporings Brigade) Geel aanbelden en mij kwamen verhoren over een aanklacht van mijnheeer G. en zijn vrouw omdat ik zogezegd Jeanin had aangerand en verkracht. Het werden moeilijke dagen voor mij en mijn gezin. We wisten niet wat ons overkwam. Pas dagen later kwam aan het licht dat G. en zijn vrouw die aanranding hadden verzonnen en werd hun klacht door de Procureur des Konings van Turnhout geklasseerd zonder gevolg. Gelukkig was er de rijkswacht van Herentals die lucht kreeg van het feit dat G. en zijn vrouw pornofilms uitleende aan kinderen op onze wijk. Er werd bij G. en zijn vrouw een huiszoeking uitgevoerd en het pornomateriaal werd bij hen in beslag genomen.
Geregeld waren ik en zelfs de buren getuigen van hoe zwaar het zoontje van G. werd mishandeld door G. zelf. Het knaapje werd met de haren over de straat gesleurd, geslagen en gestampt, meermaal vlogen meubelstukken tot op straat en werden de buren uitgescholden voor alles wat maar mogelijk was.
Dat G. en zijn vrouw nu Marcel Vervloesem betichten is ongelooflijk. Zij hebben eerder ook al verschillende jongeren voor aanranding der eerbaarheid beticht, jongens die al even onschuldig waren als ik, ook zij kregen seponering.
G. en zijn vrouw hebben al zovele mensen aangeklaagd voor aanrandigen dat ge ze zelfs bijna niet meer kunt bijhouden. Ik denk dat men beter eens een onderzoek zou instellen tegen G. en zijn vrouw over de praktijken die jarenlang in hun huis in Morkhoven plaatsgrepen. Hun zoontje werd soms de ganse dag buitengesloten en eenmaal gebeurde het zelfs dat het jongetje omdat het in zijn broek had gedaan een ganse dag naakt in temperaturen van rond de 30 graden buitengesloten werd.
Het gebeurde zelfs dat Mijnheer G. vrienden en geburen bij zich thuis uitnodigde en dan een smoesje verzon dat hij even weg moest. Telkens verscheen dan kort daarop zijn vrouw Jeanin naakt voor haar bezoekers die dan zowat gechanteerd werden door Mijnheer G. Zie maar wat Peter en Danny meemaakten. Ook zij werden beticht van aanranding.
Ook mijn vrouwtje Bea werd door hen eens beticht van het laten prostitueren van ons dochtertje. Ook toen kwam uit dat alles van A tot Z verzonnen was door G. en zijn vrouw.
Weet je dat ik zelfs eens door hen beticht werd van een meisje van de wijk te hebben verkracht op het voetbalveld van Noorderwijk ? Ook dat bleek toen verzonnen.
Het meisje Wendy heeft onder die betichting wekenlang geleden. Ik kan mij dus best voorstellen hoe erg dit alles nu voor Marcel Vervloesem moet zijn. Die G. en zijn vrouw hebben van aanklachten op de eerbaarheid hun beroep gemaakt. Het is laf die klacht omdat ik en de ganse wijk en onderzoeksrechter Jacobs en de school weten dat hun zoontje inderdaad aangerand was door een gemeentearbeider die daardoor bestraft is. Ik weet dat G. zelf zijn zoontje thuis de porno te zien gaf en dit tijdens een lange periode.
Ik vind het tijd dat het bedrog van G. en zijn vrouw aan het licht komt. Zij hebben al te veel mensen nodeloos doen lijden onder hun valse aanklachten.

Eric C.
Koninkrijk xx
2200 Morkhoven

Ondertekend: Erik C.

Gepost door: Jan Boeykens | 01-03-08

Reageren op dit commentaar

Diefstal kinderpornomateriaal: Het Volk informeert Gisteren werd Marcel Vervloesem van de vzw Werkgroep Morkhoven opgebeld door een zogezegde journalist van de Vlaamse krant 'Het Volk' die deel uitmaakt van de VUM mediagroep van de Vlaamse industrieel Thomas Leysen.

Het Volk was één van de eerste kranten die met haar VUM-dochter Het Nieuwsblad de gefantaseerde verhalen over 'folteringen en verkrachtingen door Marcel Vervloesem' bekend maakte en gedurende 10 jaar bleef volhouden dat Marcel Vervloesem een 'kindermisbruiker' was.

De zogezegde journalist die blijkbaar voor justitie moest informeren, toonde zich geinteresseerd in de diefstal van cd-roms met kinderpornomateriaal en van een dossier die door de gewezen justitieminister Tony Van Parys (CD&V) destijds voor onderzoek aan procureur-generaal Christine Dekkers van het hof van beroep te Antwerpen waren afgegeven.

De gestolen cd-roms maakten deel uit van de cd-roms van de kinderpornozaak Zandvoort die door de vzw Werkgroep Morkhoven aan het Belgische Koningshuis waren bezorgd.

De journalist vroeg Marcel Vervloesem waarom zijn advocaat geen klacht had ingediend voor de gestolen cd-roms en het dossier waarop Marcel Vervloesem verwees naar de tal van andere gestolen en verdwenen stukken stukken uit zijn dossier waaruit ondermeer bleek dat men in 1998 voor de klachten tegen hem door een zekere Victor V. betaald werd.

Volgens de gestolen schriftelijke verklaring werden de aanklagers ook 250 Euro voor hun verhaal tegenover de pers betaald.

Het parket van Turnhout voerde natuurlijk nooit geen onderzoek in deze zaak omdat dat bij gestolen stukken nogal moeilijk gaat.

De genaamde Victor V. die voor de betaling instond, was de man die de klachten tegen Marcel Vervloesem in 1998 organiseerde en contacten bleek te onderhouden met de minderjarigen die Marcel Vervloesem in 2005 opnieuw van 'folteringen en verkrachtingen' beschuldigden.
Ook daar voerde het parket van Turnhout dat Marcel Vervloesem in 2006 tenslotte voor de klachten uit 1998 moest vrijspreken, geen onderzoek naar.

Victor V. waartegen zo'n 30 processen-verbaals van zedenfeiten met kinderen en minderjarigen bestaan (waarvan een copie in oktober 2006 aan procureur-generaal Christine Dekkers werd overgemaakt), zetelt thans als Sp.a-verkozene in de Herentalse gemeenteraad en is lid van de Herentalse politieraad.
Kort voordien was hij dank zij de Sp.a tot OCMW-bestuurslid van de Stad Herentals benoemd alwaar hij ondermeer mede verantwoordelijk was voor de jeugddienst en justitie.

Het wordt misschien eens tijd de kranten van de VUM-mediagroep daar een artikeltje aan wijden. Maar ja, wat moet er gebeuren indien bijvoorbeeld zou blijken dat een journalist van de VUM mediagroep verantwoordelijk was voor de voornoemde betaling van de gefantaseerde verhalen over Marcel Vervloesem ?

Gepost door: Werkgroep Morkhoven | 08-03-08

Reageren op dit commentaar

Problemen Microsoft - Opendeurdagen Morkhoven
Na 14 dagen is het E-mail adres van de vzw Werkgroep Morkhoven (werkgroep_morkhoven@hotmail.com) nog altijd geblokkeerd.

Op 14.3.2008 vroeg een al of niet bestaande medewerker van het Windows Live ID Support Team, een aantal gegevens aan Morkhoven-voorzitter Jan Boeykens op, zoniet zou het e-mail adres werkgroep_morkhoven@hotmail.com worden afgesloten.

Omdat de MSN-groep van Morkhoven-ondervoorzitster Prinses de Croÿ vorig jaar onder vreemde omstandigheden werd opgedoekt (eerst was er een schrijven van het MSN Groups Support Team dat de Prinses vermoedelijk een technische fout had gemaakt maar nadien meldde het MSN Groups Support Team dat de groep vanwege een 'onderzoek' en een overtreding van de gebruikersoveréénkomst voorgoed zou vernietigd worden) gaf Jan Boeykens de gegevens door.
Jan Boeykens die de MSN-groep Werkgroep Morkhoven oprichtte en beheerde, snoof wel onraad maar vorig jaar werd ook de MSN-groep Werkgroep Morkhoven bijna opgedoekt toen de vzw Werkgroep Morkhoven met Internetproblemen kampte. Het MSN Groups Support Team vroeg toen om binnen de drie dagen een artikel uit 2003 te verwijderen, zoniet zou de groep verdwijnen. Jan Boeykens omtdekte het waarschuwingsberichtje toevallig in zijn mailbox toen hij een internetcafé bezocht.

Na het doorspelen van de gegevens, waaronder het paswoord, ontving Jan Boeykens telkens een foutmelding wanneer hij zich aanmeldde. Er werden ook berichtjes in naam van de vzw Werkgroep Morkhoven rondgestuurd waarbij men geld trachtte af te troggelen.

De Morkhoven-voorzitter contacteerde het Microsoft Support Team en gaf de informatie aan de Computer Crime Unit van de federale politie door.

Het Microsoft Support Team reageerde aanvankelijk positief en zei dat het alles zou doen om de problemen op te lossen.
Dat veranderde toen drie verschillende medewerkers van het Windows Live ID Support Team de zaak begonnen te behandelen. Die begonnen de identiteit van Jan Boeykens die alle gegevens over zichzelf en zijn MSN-groep zoals gevraagd doorspeelde en voorstelde om een kopie van de statuten van de vzw Werkgroep Morkhoven op te zenden, in vraag te stellen.

Op 23.3.2008 deelde een zekere Wendy van het
Windows Live ID Support Team aan Jan Boeykens mede dat zijn verstrekte accountgegevens niet overeen kwamen met de gegevens die in zijn account (werkgroep_morkhoven@hotmail.com) zijn opgeslagen.
'Aangezien je de gegevens die in je account zijn opgeslagen niet hebt bevestigd, kunnen we je wachtwoord niet vrijgeven of je verder helpen. MSN hanteert een beleid voor de bescherming van de privacy en veiligheid van haar ledenaccounts', aldus de genaamde Wendy.

Op 24 maart 2008 schreef een zekere Carmeela van het Windows Live ID Support Team: 'Zoals je zult begrijpen kunnen we je helaas, wegens veiligheids- en privacyredenen, geen verdere informatie verstrekken over de status van dit account. Toen je je Windows Live account aanmaakte ben je akkoord gegaan met de gebruikersovereenkomst, die onze methoden beschrijft om de veiligheid en de privacy van onze gebruikers te beschermen.'

Op het ogenblik dat Jan Boeykens zijn hotmail-adres aanmaakte en de MSN-groep Werkgroep Morkhoven aanmaakte, bestond er echter geen 'Windows Live account' en sprak met enkel van 'hotmail'.

Telkens Jan Boeykens zich nu voor zijn hotmail adres 'werkgroep_morkhoven@hotmail.com' aanmeldt, krijgt hij te lezen dat hij 'zich reeds te veel met zijn foutieve adres en paswoord aanbood of dat iemand anders dit probeert te doen'.

Voor het Windows Live ID Support Team is de zaak nu blijkbaar afgesloten en de twee mensen van het Microsoft Support Team die beloofden om het probleem zo snel mogelijk te zullen oplossen, zijn onbereikbaar geworden.

Dat houdt in dat de duizenden berichten van Jan Boeykens en de vzw Werkgroep Morkhoven, alsook hun adressenlijst verloren dreigen te gaan.
Jan Boeykens kan ook de MSN-groep Werkgroep Morkhoven die hij enkel jaren geleden zelf heeft opgestart, niet meer beheren. Er kunnen geen berichten onder de naam 'Werkgroep Morkhoven' meer gepubliceerd worden.

Vandaag werden ook de e-mail adressen van Prinses de Croÿ (geen hotmail-adressen) volledig geblokkeerd.
Op het moment dat de Prinses hierover een bericht op het Internet publiceerde, begon alles weer op een normale manier te werken.

Het valt op dat er voor iedere actie of zitting van het schijnproces tegen Morkhoven-activist Marcel Vervloesem problemen met MSN-groepen en het e-mail verkeer optraden.
Er doken ook dikwijls telefoon, fax en GSM-problemen op. Dat wijst er op dat men mogelijk met de Belgische Staatsveiligheid te maken had.

De problemen met het e-mail adres werkgroep_morkhoven@hotmail.com dd. 14.3.2008 van de vzw Werkgroep Morkhoven ontstonden enkele uurtjes nadat de vzw Werkgroep Morkhoven haar brief aan justitieminister Vandeurzen (CD&V) op het internet publiceerde. In deze brief beklaagde de Werkgroep er zich over dat Marcel Vervloesem regelmatig dreigtelefoons uit gerechtelijke kringen kreeg. Er volgden ook dreigtelefoons toen de vzw Werkgroep Morkhoven enkele weken geleden duizenden omzendbrieven in Morkhoven en omgeving begon te verspreiden waarin men kon lezen op welke frauduleuse manier het proces tegen Marcel Vervloesem gevoerd werd.

Morgen en overmorgen, 29 en 30 maart 2008, houdt de vzw Werkgroep Morkhoven haar opendeurdagen te Morkhoven waarbij de bezoekers ondermeer inzage zullen krijgen in een aantal gerechtelijke dossiers.

Werkgroep Morkhoven

Gepost door: Werkgroep Morkhoven | 28-03-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.