21-09-07

Mad pride: 'psychiatrische patiënten uit de taboesfeer halen'


Mad pride: 'psychiatrische patiënten uit de taboesfeer halen'

PICT-Daem-R2.isolement1.isoleercel_separeercel_separette_1Na de Gay pride is er nu ook de 'Mad pride'.

Volgens Rafaël Daem, voorzitter en woordvoerder van de vzw UilenSpiegel, is het de bedoeling om 'de psychiatrische patiënten ermee uit de taboesfeer te halen'.

Niets nieuw onder de zon dus want het liedje van 'psychiatrische patiënten uit de taboesfeer halen' wordt al jarenlang herhaald.

Verwonderlijk is dat niet. De vzw Uilenspiegel zetelt al jarenlang in het bestuur van de Vlaamse Vereniging voor Geestelijke Gezondheidszorg (VVGG) te Gent waarin Caritas de plak zwaait en waarin vooral aan 'positieve beeldvorming' rond psychiatrie wordt gedaan.

Ook de vzw Simlies, de Vereniging van Vrienden en Familieleden van psychiatrische patiënten, die afdelingen heeft in alle psychiatrische instellingen en die van Janssen Pharmaceuticia een gebouw ter beschikking kreeg, zetelt in het bestuur van de VVGG.

Janssen Pharmaceutica werd vooral bekend vanwege het neurolepticum Haloperidol (Haldol) waarvan heel wat mensen in de psychiatrie ten onder zijn gegaan of zelfmoord pleegden.

In het Beschermcomité van de VVGG zetelden destijds Dr. Paul Jansens van Janssens Pharmaceutica en de VVGG werd door de farmaceutische industrie gesponsord.

En wie het nog niet moest weten: men wordt tegenwoordig niet meer in een isoleercel opgesloten maar men krijgt een 'kamerbehandeling'...

--------------------------

Om de psychiatrische patiënten uit de taboesfeer te halen, organiseert vzw UilenSpiegel op zaterdag 6 oktober de Mad Pride in Brussel.

Om een aantal argumenten pro-Mad Pride meer gestalte te geven, verglijden onze gedachten spontaan naar het ontstaan van bijvoorbeeld de vrouwen- en de homobewegingen. Aanleiding was toen ongelijkheid en discriminatie. De behoefte om hiertegen te reageren leefde bij een kleine groep vrouwen gesteund door vooruitstrevende mannen, homo’s gesteund door hetero’s, die “in de zaak” geloofden.

In beide voorbeelden gaat het om groepen met een verschil in seksuele identiteit die solidair acties ondernemen om de levenskwaliteit van de respectievelijke doelgroepen te verbeteren. Bij de homobeweging bijvoorbeeld ontstond ook de behoefte hun acties met ‘trots’ kracht bij te zetten, met name tijdens jaarlijkse optochten, de “Gay Prides”. Wij hopen dat wij tijdens de Mad Pride ook op uw solidariteit mogen rekenen.
De voornaamste inzet van de Mad Pride is : één, de emancipatie van patiënten in de geestelijke gezondheidszorg en twee, het onderling solidariseren van mensen met een “verschil in gezondheidstoestand”, opdat mensen die “gek zijn (verklaard)” met trots (leren) opkomen voor hún zaak, om (r)echt te staan.

Het klinkt ongewoon en misschien als een contradictie omdat “gek en trots” niet verzoenbaar lijken. Natuurlijk moet men eerst de ironie van de naam Mad Pride begrijpen om in te zien dat lichte spot en schertsen menselijk is.

-----

Een interview met Rafaël Daem (erevoorzitter en momenteel woordvoerder)

- Leo Wolfs van Indymedia: “Toen ik in 2005 opgenomen werd in de psychiatrie van Bethaniën in Zoersel was de ontdekking van een vereniging waar patiënten mondig worden gemaakt door lotgenotencontact, voor mij gefundenes fressen. Ik heb mij dan ook meteen geëngageerd om met de vereniging op de barrikades te gaan staan om het soms wat "mytische verschijnsel" psychiatrie uit de verdomhoek te halen waar het na tientallen jaren nog steeds inzit. Wat is jouw grote engagement?”

Rafaël: “Sta me toe dat ik er een uittreksel bij neem uit een interview dat men onlangs van mij afnam en van Caro Bridts! Uiteraard doen psychische problemen zich voor in alle lagen van de bevolking, maar voor kansarmen is het veel problematischer om er weer uit te geraken. Alleen al het arm-zijn op zich en de uitzichtloosheid van de situatie werkt stressverhogend en zorgt voor een ernstige psychische belasting.”
Caro: “Stressverhogende factoren zijn zeker aanwezig: elke dag bezig zijn met hoe overleven, de kinderen te eten geven en licht en warmte voorzien. Al die praktische beslommeringen spoken voortdurend rond in hun hoofd en van het minste dat er dan nog extra bijkomt, kunnen deze mensen veel sneller exploderen.”

- Hoe (on)betaalbaar en toegankelijk is de huidige geestelijke gezondheidszorg voor kansengroepen?

Rafaël: “In één van onze voordrachten over de patiëntenrechten vertelde iemand het volgende : ‘de wet op de patiëntenrechten zoals ze er nu bijligt is eigenlijk een luxe voor mensen in de kansarmoede.’ Als je nog niet eens toegang hebt tot de geestelijke gezondheidszorg, hoe kan je dan weet hebben van je rechten en ze doen gelden? Hun eerste bekommernissen zijn fysieke warmte, een dak boven hun hoofd en een volle maag.”
Caro: “Er zijn heel wat drempels aanwezig in de sector. Zo zijn de centra geestelijke gezondheidszorg niet (meer) gratis. Ook al trachten vele centra heel goedkoop te werken, zelfs die 2,5 of 5 euro kan teveel zijn. De meesten zetten ook niet vrijwillig de stap naar de geestelijke gezondheidszorg en moeten dan betalen voor iets dat ze zelf niet gevraagd hebben. Ze krijgen afspraken waarop ze niet komen opdagen en krijgen daardoor een stempel van ongemotiveerd-zijn, maar hulpverleners vragen zich niet af hoe dat komt.
Het kost extra geld en tijd en het brengt in eerste instantie nog meer stress met zich mee. De hele procedure die je moet doorlopen vooraleer je uiteindelijk bij je therapeut belandt en je verhaal kan Voor echt herstel, zeker voor mensen met zware traumatische ervaringen, is de geestelijke gezondheidszorg een bijzonder arbeidsintensief proces, wat tijd en personeel vereist.”
Caro: “Op dit moment wordt er te weinig met emoties gewerkt. Er wordt in therapie weliswaar naar gestreefd om gevoelens een plaats te geven, maar als emoties dan oncontroleerbaar worden, worden ze niet meer getolereerd. Dat veroorzaakt bij de patiënt wantrouwen naar de maatschappij in het algemeen en de geestelijke gezondheidszorg in het bijzonder : als ik mijn emoties toelaat wordt ik afgestraft. Dat kan leiden tot wanhoopsdaden die niemand dan weer begrijpt. De patiënt zelf kan niet uitleggen wat er gebeurt en daar ligt de rol van de ervaringsdeskundigen, vooral in residentiële instellingen. Zij kunnen de hulpverleners attent maken op deze processen.”
Rafaël: “De psychiatrie moet uit haar eigen muren breken. Eén van onze leden zei hierover het volgende : ‘In de psychiatrie beleeft men het posthumanisme. De mens op zich in zijn totaliteit interesseert de hulpverlening niet, hij moet enkel functioneren binnen ons economisch systeem.’ Maar dat functioneren moet toch op diverse manieren kunnen en hoeft toch niet te leiden tot een vorm van eenheidsdenken. De hervormingen in de psychiatrie zijn nog steeds te theoretisch, men spreekt wel over zorgcircuits, netwerkvorming en therapeutische projecten, wat uiteraard een goede zaak is. Er is dringend nood aan netwerkvorming rond de patiënt om zijn psychisch lijden draaglijk te maken. In de mate dat de samenleving hierin slaagt, bewijst ze dat ze geciviliseerd is, ook al kan de persoon nooit ‘genezen’, door bijvoorbeeld terug een aangepaste en volwaardige plaats in het gewone arbeidscircuit op te nemen. Ook over het gebrek aan informatie over hun gezondheidstoestand, zoals bijvoorbeeld de prognose, diagnose, evoluties en dergelijke meer, ontvangen we vaak klachten van patiënten.”

- Hoe moeilijk is re-integratie in een samenleving wanneer men zowel de stempel van (ex)psychiatrische patiënt als (kans)arme draagt?

Caro: “Met welk beeld zit de maatschappij over mensen die met psychische problemen zitten? Ik zeg altijd : ‘zeg nooit nooit. Morgen kan jij het zijn die er zit.’ Het wordt ons nog altijd meegegeven : de zotten en het zothuis. Dat is hetzelfde beeld dat men geeft over daklozen. Re-integratie wordt hierdoor bemoeilijkt. Zelfs je rechtstreekse omgeving heeft het moeilijk om je te ondersteunen, omdat je veel aandacht nodig hebt.” “Bovendien wordt er tijdens opname in residentiële voorzieningen praktisch niet aan re-integratie gewerkt. Alles word je in de instelling uit handen genomen, waardoor je niet voorbereid wordt op de realiteit buiten de instelling. Het systeem houdt zich op die manier in stand. Tijdens opname in psychiatrie ben je heel kwetsbaar en sta je snel open voor het uit handen nemen van dagdagelijkse taken en word je hier snel aan gewoon. Er moet een evenwicht zijn tussen de ‘bezigheidstherapieën’ en het aanleren van zelfstandigheid en zelfredzaamheid.”
Rafaël: “Ook de historiek van de psychiatrie kan dit mee helpen verklaren. In West-Europa zijn we in die 150 jaar psychiatrie geëvolueerd van de zotten in kerkers, naar de asielen binnen justitie tot de geestelijke gezondheidszorg zoals we ze nu kennen. Geestelijke gezondheidszorg is altijd sterk controlegericht geweest, met te weinig aandacht voor werkelijke zorg.
De huidige psychiatrie is onvoldoende gedifferentieerd, in de zin dat er te weinig betaalbare alternatieven voorhanden zijn. Er zijn mensen die iets meer autonomie hebben dan anderen, maar iedereen wordt over dezelfde kam geschoren.” “Op alle echelons van de maatschappij zou men eigenlijk beter bezig zijn met geestelijke gezondheid. Re-integratie gaat over vooroordelen. Het is voor de betrokkene zelf vaak heel moeilijk om te bevatten wat hij in z’n leven meemaakt, laat staan dat je dan nog geconfronteerd wordt met mensen die je afkeuren. Dat is genoeg om je in de vernieling te draaien.
Sensibiliseringscampagnes moeten meer aandacht en ondersteuning krijgen in het vechten tegen vooroordelen. Dit is evenzeer nodig binnen de doelgroep zelf, ook zij zitten vol vooroordelen, zowel naar zichzelf als naar anderen.”
Caro: “Door tal van redenen is het voor veel mensen moeilijk om te aanvaarden dat ze psychisch ziek zijn. Zelfzorg heeft meer kans op slagen wanneer men zelf kan aanvaarden dat er psychisch lijden aanwezig is. De samenleving kijkt vooral naar de gedragingen, waardoor mensen in vakjes geplaatst worden, niet naar de persoon erachter. Uiteraard heb ik als ervaringsdeskundige ook vooroordelen, maar daar wil ik me bewust van zijn om er van af te kunnen stappen.
Voor de (ex)patiënt is het belangrijk om een ankerpunt te hebben in de samenleving voor na de opname, dat voorkomt het risico op hervallen. Het is belangrijk dat de hulpverlening hiervoor al tijdens de opname samenwerkt met andere initiatieven, maar daar is opnieuw tijd en personeel voor nodig.”

- Wat houdt de rol van de ervaringsdeskundige in?

Rafaël: “Het gaat om sensibiliseren, psychisch lijden delen, zichtbaar maken en er begrip voor kunnen opbrengen. Meer geloofwaardig dan wetenschappelijke bewijzen is de getuigenis van iemand die het zelf heeft meegemaakt. Als ervaringsdeskundige heb je bovendien een signaalfunctie. Wat niet door de beugel kan moet aangekaart of aangeklaagd worden. Uiteraard hebben we het hier niet over een schandpaalpolitiek. UilenSpiegel is niet antipsychiatrie, maar wel genuanceerd ‘anti’ alles wat grondig fout loopt in de psychiatrie.”
We nodigen de lezers van dit artikel zeker uit op madpride die doorgaat op zaterdag 6 oktober vertrek aan het Belgacomgebouw te Brussel en informatie te bekijken op onze website: http://www.uilenspiegel.net
Ook is er een infocampagne hierrond op donderdag 20 september in onze lokalen Hovenierstraat, 47 te St Jans Molenbeek nabij metrostation Ribaucourt van 15 tot 17 h.

By Leo - Indymedia -18.9.2007

http://www.mindfreedom.org/campaign/madpride
http://www.indymedia.be/en/node/24056
http://www.google.be/search?hl=nl&q=mad+pride&btnG=Google...

18:30 Gepost door Jan Boeykens | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

Commentaren

The real Mad pride !

PRESS RELEASE


SUBJECT: MAD PRIDE AT THE BULL AND GATE: DOWN WITH THE MENTAL HEALTH BILL!

At: The Bull And Gate, 389 Kentish Town Road, Kentish Town, London NW5.
Time: 7.30 PM, Tuesday 19th November 2002.
Admission: £5.00 on night.

WHAT IS MAD PRIDE?

Mad Pride (1) is the first great civil rights movement of the 21st century. Sick of discrimination, media witch hunts, marginalisation, medication and generally being treated like shit, mental patients have risen from the psychiatric ghetto to shout: "It's CAPITALISM that brings us down!" and: "What's so great about being normal anyway?"

WHY "DOWN WITH THE MENTAL HEALTH BILL!"?

This show will be part of an ongoing campaign (2) against the Mental Health Bill From Hell - New Labour's proposed legislation designed to increase the profits of the drug companies at the expense of our misery. The Bill promises to introduce "Community Treatment Orders" - forced medication, often with horrific side-effects, outside the hospital setting for over 6,000 mental health cases - and to incarcerate an estimated 600 people with "personality disorders" as a precautionary measure, even if they are well and have committed no crime.

WHAT WILL HAPPEN AT THE SHOW?

In accord with the idea of MADNESS as ANTI-CAPITALIST protest, we are staging acts who deliver performance reality and onstage electricity rather than commodified boredom. Contrasting styles and genres will clash and blend, on stage and from the audience, to cut through the alienated cultural constraints imposed by "sanity."

WHO WILL PERFORM?

JAMES MACDOUGALL - rock star, comedy prophet, in-yer-face rebel, poser of awkward questions.
MAT FRASER - TV infiltrator, star of the acclaimed "Seal Boy" show.
ALAN TYLER - deep, soothing country ballads from the former Rockingbirds leader.
NO RULES OK - free-improvised brain derangement featuring the legendary Maggie Nicols.
MAKE MINE A LARGE ONE - Gini Simpson and James Jakob's infamous "Nutters With Attitude" promo video.
DALLAS BONER - customised karaoke country.
CHOCOLATE SANDWICH - comedy circuit no-gooders.
ANITA PONTON - performance artist.
GERM - little tiny movements and attention to detail.
DJ OUT TO LUNCH - continuity soundtrack of audio madness.

CONTACT: madpridelondon@hotmail.com

NOTES:

(1) Mad Pride, formed in 1999, has picketed parliament, hospitals and suicide sites, and joined mass demonstrations; staged a punk rock festival in Clissold Park, Stoke Newington; issued a cult t-shirt; released the compilation CD "Nutters With Attitude"; and published the acclaimed book "Mad Pride: A Celebration Of Mad Culture."

(2) 500 psychiatric patients, including a large Mad Pride contingent, marched from Whitehall to the Imperial War Museum, site of the original Bedlam, on Saturday September 14th to protest against the Bill. This was in spite of the attempts of the faint-hearted "organisers," the Mental Health Alliance, "cancelling" the march in fear of vigilante attacks on protesters following the Soham case.


MAD PRIDE, C/O SOUTHWARK MIND, CAMBRIDGE HOUSE, 131 CAMBERWELL ROAD, LONDON SE5 0HF

http://www.zyra.org.uk/madprid1.htm

Gepost door: Jeroen | 21-09-07

Reageren op dit commentaar

Foto's Mad pride Voor de foto's van de 'Mad pride' kan men op http://indymedia.be/fr/node/24345 terecht.

De foto's vallen best mee en het lijkt er gezellig aan toe te zijn gegaan maar de uitleg die bij de foto's wordt gegeven lijkt wel rechtstreeks uit een brochure van Caritas Catholica te zijn geplukt: 'tegen de stigmatisering', 'lotgenoten met elkaar in contact brengen', 'beeldvorming' en 'respectvolle behandeling'.

De manier waarop mensen gepsychiatriseerd worden en gedwongen worden opgenomen zonder dat men rekening houdt met de bestaande collocatiewetgeving, bewijst echter dat er maar bitter weinig binnnen de psychiatrie is veranderd.

----------

Eerste Madpride door Brussel

By maaika on 07/10/2007 - 23:09

De vzw Uilenspiegel organiseerde zondagnamiddag een optocht tegen de stigmatisering van personen die te maken hebben (gehad) met geestelijke gezondheidszorg. De organisatie is actief als patiëntenvertegenwoordiger in de sector en wil lotgenoten met elkaar in contact brengen. Tevens wil ze de samenleving attent maken op haar beeldvorming over geestelijke gezondheidsproblemen. Zowel patiënten zelf, medewerkers van de vzw als sympathisanten hadden als algemene eis een respectvollere behandeling van deze patiënten.

Gepost door: Jan Boeykens | 08-10-07

Reageren op dit commentaar

Foto's Mad pride Voor nog meer foto's van de 'Mad pride' die door de vzw UilenSpiegel of de zogenaamde Officiële Patiëntenvertegenwoordiging binnen de VVGG werd georganiseerd:
http://indymedia.be/fr/node/24355

We laten de enthousiaste 'ervaringsdeskundigen' van Uilenspiegel en de leden van de schizofreniegroep psychosegroep aan het woord...

---------------


Psychiatrische patiënten stappen in groten getale door Brussel


BRUSSEL- Het was de eerste Madpride in België, georganiseerd door de patiëntenrechtenvereninging vzw UilenSpiegel. Ook Dan Taylor van Mind Freedom (Ghana) was van de partij.

Het tekstverslag is van Michaël H.E.Keuppens, eveneens lid van UilenSpiegel en net zoals ikzelf psychiatrisch patiënt. (email: interzone2005@yahoo.co.uk)



"Om ons te begrijpen hoeft U ons niet te grijpen", "Een andere kijk op het heden is een blik op de toekomst", "Ik heb een wens, behandel mij als mens". Dat waren enkele van de slogans op de spandoeken van UilenSpiegel.


Na een maandenlange voorbereiding was het eindelijk zover. In het kader van het Jubileumjaar van het eerste decenium van UilenSpiegel VZW, de officiële Vlaamse Patiëntenvertegenwoordiging binnen het VVGG, trok DE EERSTE MADPRIDE door het hart van Europa.


Geschiedenis

De MADPRIDE MOVEMENT is reeds jaren oud en vond zijn orgine in de Verenigde Staten, waarna ze is uitgewaaid over de hele aarde, om nu als een globaal fenomeen ook ons kleine landje te overspoelen. Deze transnationale samenwerking en dimensie van dit fenomeen werd duidelijk in de verf gezet door de prominente aanwezigheid van Dhr. Dan Tayler, voorzitter van de Mindfreedom/Madpride van Ghana.

Zoals de eerste vrouwenbeweging rond 1900, met de Engelse Suffragettes als bekenste vertegenwoordigers... Zoals de eerste GayPride optochten in de zeventiger jaren... Zo ook heeft deze eerste MADPRIDE veel obstakels moeten overwinnen, waardoor de mobilisatie (200 man) enigszins teleurstellend was. Maar door het enorme enthousiasme en de ambiance, werd dit kleine minpuntje omgezet in een maximaal surplus aan overtuigingskracht. Liever een kleinere groep die actief participeert, dan een massa die kritiekloos wordt gemobiliseerd! Een uiterst dapper initiatief van Uilenspiegel VZW om een pioniersrol, een voortrekkersrol te spelen, want elke vorm van Emancipatie begint met "outing".

De Patientenrechten zoals die zijn bepaald in de wet van 22 augustus 2002 blijken 5 jaar na het invoegen brengen ervan nauwelijks te zijn geimplementeerd in de Geestelijke Gezondheidszorg. Verder kan men de wetenschappelijke significantie van een wetenschap als de Psychiatrie ernstig in vraag stellen als deze zogezegde wetenschap enkel gestoeld is op theoretische Modellen (DSM-4) en statistische gegevens doch geen enkele empirische (proefondervindelijk) dimensie bevat. Is deze wetenschap dan niet veeleer hypothetisch i.p.v Wetenschappelijk ?

En worden voor deze hypothese niet al te veel medemensen ontmenselijkt door Theoretici en Analytici, gestigmatiseerd,vernederd en gemarginaliseerd? Allemaal tot meerdere eer en glorie van de Heren Doctoren, Het Grote Gelijk van de Onaantastbaren, en de bedrijfswinsten van de Pharma-Industrie en de grote Industriële Gezondsheidszorg-Agglomeraten...


Ervaringsdeskundige

Vandaar de eis van UilenSpiegel VZW m.b.t. de erkenning van het statuut van Ervaringsdeskundige om toch het Empirische in de Geestelijke Gezondheidszorg te implementeren, net zoals dat in de armoedebestrijding gebeurt.

Verder klaagt Uilenspiegel VZW de toepassing van de dwangmaatregel, de zogeheten Collocatie-wetgeving, aan. Sinds de invoering van de wet in 1990, is het aantal collocaties spectaculair en exponentieel vermeerderd. De hervorming van de wet in 1990 is in de theorie een verbetering, doch in de juridische omgeving een klucht van formaat. Wat te denken van een pas afgestudeerd juristje die haar client een kwartiertje voor de zitting voor het eerst ontmoet, en geacht wordt de persoonlijkheid, de feiten en de jurisprudentie in 15 luttele minuutjes te doorgronden?

Is het dan een wonder dat de dwangmaatregel eerder regel dan uitzonderingsmaatregel is geworden?

Vanuit juridisch standpunt uit kan men de vraag stellen of de dwangmaatregel van een juridische noodmaatregel niet verworden is tot een soort van "preventieve" medische behandeling - wat totaal ingaat tegen de geest van de wet op de Patientenrechten.

De internering, die in bepaalde gevallen wordt uitgesproken en waarbij het enige "criminele" feit dat weerhouden kan worden "weerspannigheid" is, doet meer aan de sovjetunie denken dan aan de zichzelf respecterende rechtstaat die Belgie zou zijn. Het is dan ook niet voor niets dat de Belgische Staat herhaaldelijk is veroordeeld voor zijn toepassing van de interneringswetgeving door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens te Straatsburg.


De fakkeloverdracht tussen de Schakel (Caro Bridts) en Stéphane De Geest (UilenSpiegel)

Caro Bridts is ervaringsdeskundige in armoede en sociale uitsluiting. Ze is vanuit Samenlevingsopbouw Brussel gedétacheerd naar vzw Wijkpartenariaat-De Schakel (VWAWN te Schaarbeek). Op dit moment loopt er een samenwerking met de psychiatrische afdeling van het Sint-Jan Ziekenhuis in Brussel. Vorig jaar kwam het thema geestelijke gezondheidszorg aan bod tijdens de internationale dag van het verzet tegen de armoede.

Caro Bridts: Mensen die in een kansarm gezin geboren worden of opgroeien hebben inderdaad een hoger risico op psychische problemen, omdat deze mensen het gevoel hebben : ‘ik hoor er niet bij’. Vanaf dat moment ben je veel kwetsbaarder. Toch denk ik dat we met zo’n stellingen voorzichtig moeten omgaan en niet mogen veralgemenen. Mensen die opgroeien in andere milieus kunnen evenzeer te kampen krijgen met psychische problemen, alleen is het daar vaak meer verdoken. Zij kunnen ook rekenen op een groter vangnet en kennen vaak beter de weg naar de hulpverlening. Die hulpverlening is soms zelfs een statussymbool, terwijl dit bij mensen die het minder goed hebben vaak helemaal anders geïnterpreteerd wordt.


Debat rond stigma

Jan Verhaeghe van Enusp (http://www.enusp.org) zit als patiëntenvertgenwoordiger in Nederland reeds 10 jaar in belangenbehartigingsgroepen met psychiaters en verplegers en andere hulpverleners en merkt dat hij moet opletten om zijn eigen belangen als patiënt te blijven behartigen en niet teveel vriend van de klinieken te worden!
Ik merk dit ook in België als vertegenwoordiger van UilenSpiegel, nog heel merkbaar in de kliniek aanwezig waar ik lange tijd opgenomen werd dat ik dikwijls wel als “go-between” wordt beschouwd tussen patiënt en hulpverlener(op zich geen slechte zaak) maar we moeten in deze toch behoedzaam zijn; ooit noemde een psychiater mij het “grondpersoneel” dat zijn mensen die niet écht een ziektebeeld hebben maar soms om maatschappelijke redenen patiënt geworden zijn(dakloosheid), politieke overtuiging(zo iemand zat ook in de zaal en dit komt ook voor) wij zijn veel toegankelijker voor de medepatiënten en staan op één of andere manier ook dichter bij de hulpverleners. Ik zit veel op studiedagen tussen de hulpverleners en dat geeft een heel ongemakkelijk gevoel dat ik met oud-verleners(waar ikzelf in begeleiding was rond de tafel zit in een andere functie) deze van ervaringsdeskundige van een patiëntenveringing.

Caro Bridts merkt dan weer op dat we in dialoog moeten gaan met wederzijds respect. Na haar opname kon zij het “normale” leven niet aan en wilde verschillende keren tot een levensbeëindiging overgaan, omdat zij niet met haar gevoelens van kwaadheid kon omgaan, hier is in de klinieken inderdaad geen plaats voor om je gevoelens te uiten, zij vind dat er wel degelijk isolatiecellen moeten zijn om je gevoelens te uiten(verdriet, kwaadheid) maar dan omgebouwde isolatiecellen waar dit kàn(dit is wel een tegengestelde mening dan de meerderheid van de patiënten) maar ik treed het wel bij na de nodige overpeinzing.


By Leo on 08/10/2007 - 18:09
(Zie ook de reportage van Maaika)

Gepost door: Jeroen | 08-10-07

Reageren op dit commentaar

Geesteszieken Het idiote van de vzw UilenSpiegel is dat ze met veel publiciteit via haar zogenaamde Mad pride de 'patiënten uit de taboesfeer wil halen' (iets wat de VVGG en de Caritas-instellingen al 20 jaar lang prediken) terwijl ze met de Vlaamse Vereniging voor Geestelijke Gezondheidszorg, Caritas en Similes allerlei zogezegde zelfhulpgroepen voor geesteszieken heeft opgericht.

Voor elke 'geestesziekte' bestaat er een groep.
Zo heb je de groep voor 'psychopaten', de groep voor 'schizofrenen', de groep voor 'borderliners', de groep voor 'depressieven' enzovoorts.
Bij elke 'nieuwe ziekte' die de psychiatrie en de farmaceutische industrie uitvinden, stichten ze een nieuwe groep want de zaak moet blijven draaien.

----------------------------

Mental Illness

The Biopsychiatric Model
of "Mental Illness"
A Critical Bibliography
Loren R. Mosher M.D.

Presented below is an annotated bibliography addressing today's widely held belief system about the causes and treatment of disturbed and disturbing behavior usually labeled as some form of serious mental illness. As "schizophrenia" is psychiatry's most vexing and perplexing "disorder" and viewed as the most serious of the "mental illnesses" it is the primary focus of this list. It excludes children. It is not exhaustive, but is representative.

Conclusions: Today's dominant theory of serious"mental illnesses" posits them to be genetically determined (i.e., inherited), biochemically mediated (via "chemical imbalances"), life-long"brain diseases"(with associated specific neuropathologic changes) whose cause(s) and course is more or less independent of environmental factors is not supported by existing evidence. A critical review of the scientific available evidence reveals no clear indication of hereditary factors, no specific biochemical abnormalities, and no associated causal neurologic lesion(s). However, a number of environmental factors have been found to be related to their cause(s) and course(bibliography in preparation). It is also generally held that the anti-psychotic drugs are the mainstay of treatment and should, in most cases, be taken for a lifetime. In fact, the data indicate that neuroleptic drug treatment is not usually necessary (especially in persons newly identified as psychotic) if a proper interpersonal environment and social context is provided in alternatives to hospital care. It also appears that has drug treatment has resulted in less favorable long-term outcomes than was the case before anti-psychotic drugs were introduced. Furthermore, anti-psychotic drug treatment is associated with the induction of irreversible brain pathology (resulting in reduced intellectual and abnormal motor functioning) and shortened life expectancy. Pre-neuroleptic drug era long-term follow-up studies indicate that recovery can not only occur, but is to be expected in the majority of cases. Ergo, so called "chronicity" in "mental illness" is likely the result of its medicalization, institutionalization with its social network disruption, marginalization, discrimination and the less specific social consequences (e.g. poverty) that accompany these processes.

Gepost door: Jan Boeykens | 09-10-07

Reageren op dit commentaar

Geesteszieken Ik publiceerde de volgende tekst op Indymedia http://indymedia.be/fr/node/24355


'Ik moet zeggen dat de Mad pride, zo te zien aan de foto's, qua gezelligheid en ambiance een sukses is geworden. Geen slecht idee dus.

Het idiote van de zaak is echter dat de vzw UilenSpiegel die de Mad pride met veel publiciteit voor haar vereniging organiseerde, samen met de vertegenwoordigers van de Caritas-instellingen en een organisatie als Similes in het bestuur van de Vlaamse Vereniging voor Geestelijke Gezondheidszorg (VVGG) zetelen alwaar ze de patiënten zogenaamd vertegenwoordigen.

Dat de meeste psychiatrische instellingen in handen van Caritas zijn, hoef ik waarschijnlijk niet te vertellen.

Similes van haar kant kreeg enkele jaren geleden een gebouw van Janssens Pharmaceutica cadeau terwijl Janssens Pharmaceutica er jarenlang voor zorgde dat patiënten tegen hun wil met het gevaarlijke neurolepticum Haldol (tegenwoordig verkocht in China) werden platgespoten.

Paul Janssens van Janssens Pharmaceutica zetelde dan weer in het 'beschermingscomité' van de VVGG en de VVGG die vooral rond de 'positieve beeldvorming' van de psychiatrische instellingen werkte, werd ondermeer gesponsord door Ely Lily dat gekend is voor Prozac.

Ik weiger te geloven dat de vzw Uilenspiegel 'patiënten uit de taboesfeer wil halen' (iets wat de VVGG en de Caritas-instellingen al 20 jaar lang prediken). De vzw Uilenspiegel heeft met de VVGG, Caritas en Similes immers allerlei zogezegde zelfhulpgroepen voor geesteszieken opgericht.

Voor elke 'geestesziekte' bestaat er nu een andere groep.
Zo heb je de groep voor 'psychopaten', de groep voor 'schizofrenen', de groep voor 'borderliners', de groep voor 'depressieven' enzovoorts.
Bij elke 'nieuwe ziekte' die de psychiatrie en de farmaceutische industrie uitvinden, stichten ze een nieuwe groep.

Op die manier blijft de zaak draaien...'

Gepost door: Yves | 09-10-07

Reageren op dit commentaar

VVGG: 'Psychiatrische patiënten zijn niet dom, maar ziek' Kort nadat de vzw Werkgroep Morkhoven acties voerde rond het gebruik van isoleercellen in het kinderziekenhuis Good Engels te Antwerpen, startte de Vlaamse Vereniging voor Geestelijke Gezondheidszorg (VVGG) met haar zogenaamde patiëntenvertegenwoordiging.
De bedoeling was het geschonden imago en de niet al te goede naam van de psychiatrie door middel van 'positieve beeldvorming' te herstellen.
Op die manier ontstond de vzw Uilenspiegel.

Al jarenlang spreekt de VVGG over de 'destigmatisering van de psychiatrische patiënt'. In het project 'Hoe Anders is Anders' leren jongeren bijvoorbeeld dat 'psychiatrische patiënten niet dom, maar ziek' zijn.

-----------------------------


Hoe Anders is Anders

...'Hoe anders is anders?' gooit de deuren van de geestelijke gezondheidszorg in Vlaanderen resoluut open. De Vlaamse Vereniging voor Geestelijke Gezondheid (VVGG) organiseert dit inleefproject voor leerlingen tussen 16 en 19 jaar.
Ze wil jongeren de sleutels aanreiken om die onbekende wereld te openen en komaf te maken met de bestaande vooroordelen.

... Het beeld van psychiatrisch zieken die tussen de vier muren van een verzorgingsinstelling werden gehouden bestaat nog steeds. Maar het kan ook anders. De psychiatrische verzorgingsinstellingen beseffen dat ook en willen met dit project zelf een actieve openheid nastreven.

... Een inleefproject zet de deur naar rechtstreeks contact met patiënten en hun verzorgers wagenwijd open. Jongeren leren ook hun drempelvrees overwinnen voor wat op het eerste gezicht misschien 'vreemd' en 'gek' lijkt. Ze zullen ook snel inzien dat ze niet alle problemen tot het drieletterwoord "gek" kunnen herleiden. Echt contact met iemand uit de geestelijke gezondheidszorg zal hun ogen openen voor de vele facetten van het psychisch ziek-zijn.

... De kennis en het inzicht in de wereld van mensen met een psychisch ziektebeeld moet jongeren bewust maken dat vooroordelen over mensen met geestelijke problemen vaak gebaseerd zijn op een gebrek aan kennis. Psychiatrische patiënten zijn niet dom, maar ziek. Ze zijn niet gevaarlijk, maar anders. Er bestaat geen betere remedie tegen een gemakkelijk vooroordeel dan een genuanceerd oordeel dat gebaseerd is op kennis en ervaring. Die kennis én ervaring willen we jongeren bijbrengen met het inleefproject 'Hoe anders is anders'.


( VVGG - Positieve beeldvorming en destigmatisering: http://www.vvgg.be/kopvvggpbv.html )
( Hoe Anders is Anders: http://www.haia.be/)

Gepost door: Jan Boeykens | 09-10-07

Reageren op dit commentaar

Vzw Uilenspiegel Commentaar op 'Studiedag in Europees parlement over patiëntenrechten':


Ik zie dat ook Margriet Hermans van de partij was alhoewel ik niet goed begrijp wat zij erbij komt doen omdat ik haar verschillende malen over 'patiëntenrechten' heb geschreven zonder ooit een antwoordje te mogen ontvangen.

Zoals ik in mijn reacties op de 'Mad pride' ook al opmerkte, stoor ik mij aan het feit dat de vzw Uilenspiegel zogenaamd tegen de stigmatisering en psychiatrische etiketering van mensen met problemen is, terwijl ze met de Vlaamse Vereniging voor Geestelijke Gezondheidszorg (VVGG) tal van zelfhulpgroepen heeft opgericht waarin mensen als 'psychotisch', 'manisch-depressief' en 'schizofreen' worden gekenmerkt.

Men zou haast zeggen dat de vzw Uilenspiegel het stereotype denken en het indelen van mensen volgens bepaalde psychiatrische ziektebeelden wil bevorderen.


http://www.indymedia.be/en/node/24314#comment-10709http://www.indymedia.be/en/node/24314#comment-10709">http://www.indymedia.be/en/node/24314#comment-10709 target=_top href="http://groups.msn.com/patientenrechten" target="_blank">http://groups.msn.com/patientenrechten">http://groups.msn.com/patientenrechten

Gepost door: Yves | 10-10-07

Reageren op dit commentaar

Netwerk Psychiatrie en Samenleving
Zotten vind je overal, ook in gekkenhuizen!
Netwerk Psychiatrie en Samenleving

Toch maar een oproep aan het VVGG !

Vlaamse gezondheidzorg gedeeltelijk in vraag

Het werk dat door sommigen binnen de Vlaamse Vereniging Geestelijke Gezondheid gedaan werd vind ik effenaf bewonderenswaardig, zoniet schitterend, en dan heb ik het vooral over het project HAIA waarbij men het taboe rond GGZ in de scholen probeert te doorbreken. Een spreekbuis leveren voor 'psychisch gekwetste mensen', lijkt mij een essentiële opgave in onze maatschappij, temeer daar deze mensen er niet om gevraagd hebben, een schizofrene of manisch-depresieve of nog een andere psycho-sociale aandoening te hebben.
Het lijkt me dat onze overheid steeds minder aandacht aan deze sector kan schenken, omdat haar budgetten te klein zijn of omdat ze soms naar minder zinvolle projecten gaan of omdat ze informatie krijgt vanuit de verkeerde hoek.
Er is dus nog bijzonder veel werk voor de boeg voor de VVGG.

Jammer genoeg merk ik sinds jaren een ongenoegen onder vele patiënten over de gang van zaken binnen de VVGG. Het SUV (afkorting voor Similes, Uilenspiegel en VVMD), dat het zogenaamde patiëntenplatform zou moeten zijn van de VVGG vertegenwoordigt nauwelijks nog patiënten. Pogingen om dat te hervormen werden 2 jaar geleden tegengewerkt, door de VVGG zelf, terwijl men het naar de overheid toe anders voorstelt
Het lukte ook niet echt om binnen de VVGG het psychotherapeutisch denken meer cliënt-centered te oriënteren. Daardoor daalde het vertrouwen van de patiënten in haar. Dat is ook niet goed voor onze maatschappij.
De invloed van Similes, die geen patiëntenvereniging is, werd te groot binnen het SUV. In andere woorden de psychosociaal geraakte patiënt komt binnen dit huidig VVGG nog weinig aan bod.
Verder dat de 2 resterende patiëntenverenigingen (VVMD en Uilenspiegel) het vaak moeilijk hebben, daar kan ik begrip voor opbrengen. Vooral lokaal worden soms bewonderenswaardige inspanningen gedaan, maar ook af en toe teleurstellende. Bovendoen, centraal gaat te veel energie verloren, wat voor de psycho-sociale vrijwilligers te betreuren is.
Joost mag bovendien weten, wat cultuur met Geestelijke Gezondheid te maken heeft, want daar haalt men nogal wat subsidies met het SUV en of de VVGG, niet? Bovendien, bij de bindingen met een aantal farmaceutische bedrijven kunnen stilaan ernstige vragen gesteld worden.

Deze nota stuur ik naar leden van de Raad van Bestuur van de VVGG waarvan ik het mailadres nog heb en ook naar een aantal betrokken overheden. Deze RvBS van de VVGG kan niet beweren dat ze niet gewaarschuwd geweest is door ondergetekende twee jaar geleden. De leugenachtige verklaringen van het voorjaar doen echter helemaal het ergste vrezen. Het HAIA-project staat nu ook al ter discissie binnen de VVGG, naar ik vernam.. Dit initiatief had echter meer aandacht verdiend en een structuur en middelen, los van de VVGG. Ik hoop dat de overheid dit beseft.

Ondertussen blijft de discussie over de psychotherapie in Vlaanderen een machtsspel en een getouwtrek, terwijl de patiënt er alsmaar minder te zeggen heeft, er slechter aan toe is en de zelfmoordcijfers of pogingen de pan uit swingen, ook onder jongeren. De Vlaamse Minister van Welzijn wil daar iets aan doen.
Bravo, maar ik raad haar toch aan de gebruikte kanalen te onderzoeken. Misschien dient de overheid, vooral de federale, eens na te denken over het gebrek aan perspectief waarmee ze veel mensen opzadelt, in de eerste plaats veel jongeren. Zonder te willen negeren dat sommigen de capaciteit tot verantwoordelijkheid vergeten tegenover hun behoefte aan vrijheid.

Tenslotte blijft het een aberatie dat een aantal mensen met een psychosociale aandoening onbehandeld in gevangenissen terecht komen, waar ze er alleen maar slechter van worden.

Ondergetekende is steeds bereid een open gesprek aan te gaan.

Een mens is meer dan zijn aandoening alleen! Psycho-sociaal geraakte mensen verdienen een stem in het debat rond psychotherapie!

Met vriendelijke groeten, Philippe Deleu,
ph.deleu@scarlet.be

Philippe Deleu is oud-voorzitter VVMD en was tot hij werd weggepest bijzonder actief binnen het VVGG en meer in het algemeen in de actie voor 'respect' voor psychisch en mentaal 'gestoorden'..


psychiatrie en samenleving | 12-12-2006

----------------------------------------

Reacties

beste philippe, ik zou graag hebben dat u voortaan de term persoonsgericht ipv cliëntgericht gebruikt; dank voor uw medewerking aan het demedicaliseren, decommercialiseren en verpersoonlijken van het psychotherapeutisch discours
wendy 12-12-2006

------

Dat de Vlaamse Vereniging voor Geestelijke Gezondheidszorg er niet voor de mensen maar wel voor de psychiatrische instellingen is, was mij 15 jaar geleden al duidelijk.

Uw kritiek, dat Similes als vereniging 'van familie en vrienden van geesteszieken', de zogenaamde patiëntenvertegenwoordiging binnen de VVGG volledig naar zich heeft getrokken, is dan ook terecht. Dat proces is trouwens ook al 15 jaar lang bezig zonder dat iemand het heeft opgemerkt.

Spijtig genoeg kan ik uw bewondering voor het project HAIA van de VVGG niet met u delen.
De jongeren op school leren dat mensen die in de psychiatrie geraken 'niet dom maar ziek' zijn, is een goede manier om mensen in de psychiatrie te duwen en heeft niets te maken met het doorbreken van taboes.

Jan Boeykens 10-10-2007


http://psychiatrie.blogse.nl/log/standpunten-acties-en-interventies/toch-maar-een-oproep-aan-het-vvgg.html#react

Gepost door: Jan Boeykens | 10-10-07

Reageren op dit commentaar

en allen naar het huis van sappho onthaasting en afstand nemen van jezelf, de druk even afleggen en een begroting van je leven maken.
Gezond boerenverstand en relativeringsvermogen kunnen van een crisis een uitdaging maken. Laten we groeien en niet imploderen in de psychiatrie. Er is leven na de dood, dacht sappho en ze gooide zich van de rotsen....

Gepost door: BOB SEVENANT | 20-10-07

Reageren op dit commentaar

beter de nog redelijk gezonde mensen hoop geven
niet vergeten die groepgeestes zieke mensen
okee bied kansen aan

Gepost door: hans | 08-07-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.